ماوای اشک

آنشب  مرا کشاندی تا ماورای اشکم

مرگ مرا ندیدی در سرسرای اشکم

مرد مسافری رفت با کوله بار حسرت

از جاده نگاهم تا انتهای اشکم

در پلکهای خسته مژگان من نشسته

تا سیل بند گردد سدی برای اشکم

گفتم مرو تو رفتی ما و رضای یزدان

این نیز هم بهانه است گاهی برای اشکم

(پرستو) و بال خسته با این دل شکسته

پرواز کی تواند جز در هوای اشکم

پرستو

ناز چشم تو کشیدیم و نمی دانستی

پا به پای تو دویدیم و نمی دانستی

پای بند تو شدیم و به تو ما دل بستیم

دل ز غیر از تو بریدیم و نمی دانستی

شور من از لب شیرین شما ریشه دواند

تلخی هجر چشیدیم و نمی دانستی

بال در بال نگاهت به پریشانی محض

در خیال تو پریدیم و نمی دانستی

داغ تو نقش دل ماست شقایق واریم

با دل سرخ شهیدیم و نمی دانستی

با تو بودن هوسی بود که رویایی بود

گر چه که خواب تو دیدیم و نمی دانستی

تو زما دست کشیدی به خدا دانستیم

ما ز جان دست کشیدیم و نمی دانستی

نقطه باز از سر خط نام تو تکرار کنم

گر چه پایان برسیدی و نمی دانستی

parastoo